“We hebben geen meldingen gehad dit jaar.”
Die uitspraak wordt regelmatig met trots gedaan. Toch is nul meldingen geen vanzelfsprekend compliment. Het is een signaal, alleen is de vraag: welk signaal?

Geen meldingen kan betekenen dat alles goed loopt. Maar het kan net zo goed wijzen op onbekendheid met de vertrouwenspersoon, een hoge drempel of terughoudendheid om zich uit te spreken. Stilte is wat mij betreft geen bewijs van sociale veiligheid.

Juist bij jaarverslagen zonder meldingen is context essentieel. Wat horen we in informele gesprekken? Welke vragen blijven hangen zonder melding te worden? Welke groepen weten ons minder goed te vinden? 

Het jaarverslag kan daarmee een opening zijn voor gesprek. Niet om te oordelen, maar om nieuwsgierig te onderzoeken: wat zien we wel, en wat mogelijk niet? Bij organisaties die trots zijn op nul meldingen ligt hier een kans om het gesprek te verleggen van “het gaat goed” naar “wat vraagt aandacht om het zo te houden of te verbeteren?”

Het jaarverslag is daarmee geen sluitstuk, maar een startpunt. Soms zit de belangrijkste boodschap niet in wat is uitgesproken, maar in wat stil bleef.

Hoe gaan jullie om met jaarverslagen zonder meldingen? Welke woorden gebruiken jullie om dit gesprek op gang te brengen? En wat als je die ‘spreekwoordelijke voet’ niet tussen de deur krijgt om een afspraak te maken/hebben?