Ik heb het bijvoorbeeld weleens in mijn introductiegesprek met een melder, wanneer ik zeg:
“Alles wat je met mij deelt is vertrouwelijk. Tenzij het gaat om strafbare zaken. En als dat zo is, denk ik graag met je mee over mogelijke stappen, volledige vertrouwelijkheid kan ik dan niet vasthouden.”

En daar is het dan.
Dat stemmetje.
Het bijt bijna:

“Strafbare zaken? Wat is dat voor geklets.”
“Je doet niet aan waarheidsvinding en dáár heb je ineens wél een mening over?”
“Wat weet jij eigenlijk van strafbaarheid? Je bent toch geen advocaat?”
“Je zegt maar wat, hoor je jezelf wel?”

En eerlijk:
Het is een stemmetje dat veel vertrouwenspersonen kennen.
Een mix van verantwoordelijkheid, twijfel, en het besef dat niets in dit werk 100% te vangen is in protocollen.

Want ja: discriminatie is strafbaar.
Maar betekent een melding over discriminatie dan automatisch dat je aangifte moet adviseren?
Of dat vertrouwelijkheid vervalt?
Of dat je een pad moet volgen dat misschien haaks staat op wat de melder op dat moment aankan?

Het stemmetje vraagt:
“Waar ligt jouw rol? Waar begint je verantwoordelijkheid? En waar eindigt deze eigenlijk?

Deze stemmetjes houden je scherp en menselijk!
Wat zegt jouw stemmetje?