Zelf slingers ophangen..

Er zijn momenten in je loopbaan waarop je ineens voelt: nu moet ík opstaan.
Niet omdat je jezelf groter wilt maken dan een ander.
Niet omdat je applaus zoekt.
Maar omdat zichtbaar zijn onderdeel is van professioneel leiderschap, juist in een vak dat vaak in stilte gebeurt.

Toen ik vorig jaar werd gekozen tot Vertrouwenspersoon van het Jaar, voelde dat precies zo. Eervol, intens, betekenisvol. Maar eerlijk? Ook ongemakkelijk.
Bescheidenheid was jarenlang mijn natuurlijke stand. Ik was het meisje op de achtergrond: degene die luisterde, degene die observeerde. Het ‘zusje van’. De stille.

Alleen mijn middelbare schoolklas heeft waarschijnlijk een ander beeld: een puber die zoekend was, grenzen testte, worstelde met zichzelf en met kaders. Niet mijn meeste trotse, wél vormend. Het waren de eerste momenten waarop ik een soort naam maakte. Niet op de manier die je zou kiezen, maar wel als onderdeel van de weg naar wie ik ben geworden.

Het keerpunt: van grijze muis naar wie ik ben

Jaren later zat ik in een masterclass presenteren.
Tot dat moment zag ik presenteren vooral als iets om ‘even af te vinken’.
Je bereidt iets voor, je zet het neer, je rondt af. Klaar.

Tot ik daar, bijna onverwacht, tot bloei kwam.

Ik stond voor die groep en demonstreerde mijn groei: ik stapte letterlijk als een grijze muis uit een hoekje en liet mezelf zien. Niet aangeleerd. Niet gepolijst. Maar écht.

Ik vertelde vol enthousiasme dat ik mijn passie had gevonden, mijn rol als vertrouwenspersoon, en wat dit werk met míj deed, als mens én als professional.

Het verschil?
Het was geen presentatie meer.
Het waren mijn slingers.

Ik hing ze zelf op:
- met eerlijkheid
- met kwetsbaarheid
- met persoonlijkheid

En ik genoot.
Van het moment, van de interactie, van het ‘volledig aanwezig zijn’.

Iets wat we als vertrouwenspersoon dagelijks van onszelf vragen:
“Wees aanwezig.” Je kunt immers pas luisteren als je er zélf ook bent.

Ik was aanwezig die dag.
En ik ben het nog steeds.
Niet als rol.
Niet als verkoper.
Niet als iemand die zich beter voelt dan een ander.
Maar als mezelf.

Bescheidenheid loont niet (opscheppen trouwens ook niet 😉)

Wat ik toen leerde, is dit:
Bescheidenheid is mooi, maar het brengt je zelden op de plek waar je het verschil kunt maken.

En dat geldt óók in ons vak.

Zichtbaarheid gaat niet over ego.
Het gaat over verantwoordelijkheid.
Over durven staan voor wat je representeert.
Over ruimte maken voor belangrijke thema’s zoals psychosociale veiligheid, integriteit en menselijke maat.

Dat ik de eerste LVV Vertrouwenspersoon van het Jaar mocht worden, voelde als erkenning.
Niet voor prestaties of perfectie, maar voor passie.
Voor enthousiasme.
Voor het feit dat ik mezelf durfde te laten zien.

En daarvoor ben ik nog steeds dankbaar.

Een subtiele — maar duidelijke — uitnodiging

In juni wordt opnieuw de Vertrouwenspersoon van het Jaar gekozen.
En mijn oproep is simpel:

Geef dit aandacht.
Laat het niet ongezien voorbijgaan.
Nomineer, deel, ondersteun.
Zichtbaarheid helpt ons vak vooruit.

We hoeven geen sterren van het podium te zijn. 

We mogen wél op dat podium durven staan.

Tot slot, een noot voor jou, als vertrouwenspersoon:

Pak je rol.
Pak je kans.
En vooral:
Laat jezelf zien.

Niet omdat je perfect moet zijn.
Niet omdat je meer bent dan een ander.

Maar omdat jouw authentieke aanwezigheid het verschil maakt, voor melders, voor organisaties, en voor onze beroepsgroep.

Wie weet sta jij op 11 juni op het podium.
En geloof me: je bént het waard om gezien te worden!