Mensen melden zich omdat het “niet veilig voelt”, terwijl er formeel veel autonomie is. 
Wat ontbreekt, zijn heldere verwachtingen, consistente kaders en aanspreekbaar leiderschap. Autonomie zonder houvast maakt onzeker.

Psychologische veiligheid blijkt in de praktijk minder te gaan over “jezelf kunnen zijn” en vaker over: weten waar je aan toe bent.
Juist dit spanningsveld: ruimte én richting, komt regelmatig terug in meldingen.

Misschien vraagt ons vak hier om extra alertheid: niet alles wat onveilig voelt, is een gedragsprobleem.
Soms is het een organisatievraagstuk.

En dan? Geef je dan een signaal richting de organisatie en zo ja, wanneer, bij hoeveel? En wat is dan je advies?
Mocht je binnenkort intervisie gepland hebben staan, is dit wellicht een mooi vraagstuk om met elkaar te onderzoeken.

Reflectievraag voor intervisie
In hoeverre herken je in jouw eigen praktijk dat meldingen over “onveiligheid” (mede) voortkomen uit onduidelijkheid over rol, verwachtingen of kaders en hoe maak jij dit bespreekbaar zonder buiten je rol te treden?

Verdiepende vragen (optioneel):

• Waar leg jij de grens tussen psychosociale veiligheid en organisatie‑inrichting?
• Welke taal gebruik je richting de organisatie om dit soort signalen serieus te laten nemen?
• Wat vraagt dit van onze kennis en van intervisie tussen vertrouwenspersonen?

Ik ben benieuwd, stuur me gerust een berichtje via LinkedIn met de uitkomsten of om te sparren over bovenstaande!

Succes!