Ik mag twee ouders hebben en vier broers. Mijn vader heeft tijdens zijn diensttijd gediend binnen het zwaarste onderdeel van de Nederlandse Landmacht en is daarna bij de politie gaan werken. Daar leerde hij mijn moeder kennen, die eveneens bij de politie werkte als (hoofd)agent. Ik kreeg daardoor al jong mee dat de wereld ontzettend mooi kan zijn, maar ook donkere kanten kent.

Bij mijn vader is PTSS vastgesteld naar aanleiding van gebeurtenissen die hij tijdens zijn werk bij de politie heeft meegemaakt. Als kind werd ik onder andere geconfronteerd met zijn heftige nachtmerries en realiseerde ik me al jong dat het bij ons thuis soms anders ging dan bij vriendjes en vriendinnetjes.

Misschien ontstond daar mijn fascinatie voor mensen. Waarom doen mensen wat ze doen? Wat doen ervaringen met een mens? En hoe kan iets wat iemand heeft meegemaakt jaren later nog invloed hebben op die persoon én op de mensen om hem heen?

Die nieuwsgierigheid bracht mij richting de psychologie. Tijdens mijn studie werkte ik onder andere in de psychiatrie, de Penitentiaire Inrichting, gehandicaptenzorg, jeugdzorg en ouderenzorg. Daar leerde ik één van mijn belangrijkste lessen: een rugzak is niet alleen weggelegd voor mensen met een psychiatrisch ziektebeeld, beperking of ingewikkelde levensgeschiedenis.

We hebben er allemaal één. Ook ik.

Voor mij gaat het er niet om óf je een rugzak hebt, maar of je je bewust bent van wat erin zit en welke invloed dat heeft op hoe jij vandaag in het leven staat.

In november 2019 startte ik mijn eigen bedrijf als extern vertrouwenspersoon ‘Wetsteijn Consultancy’. Ondernemerschap zat al in mijn bloed: mijn ouders werden ondernemer en ook mijn beide opa’s hadden goedlopende bedrijven.

Tijdens mijn opleiding tot vertrouwenspersoon aan het LIVP werd mij tijdens een lunchpauze door een medecursist gevraagd: “Kimberley, wat ga jij hiermee doen?”
“Ik ga mijn eigen bedrijf starten en extern vertrouwenspersoon worden.”
“Dat is nog geen echt werk, daar kun je toch geen geld mee verdienen?”
Mijn antwoord? “Dan doen jullie iets verkeerd, want ik ga dat namelijk wél doen.”

Dat typeert mij. Als dochter van Rotterdammers ben ik direct, ambitieus, soms ongeduldig en waarschijnlijk een tikje eigenwijs. Ik streef graag naar perfectie, val regelmatig, maar sta altijd weer op.

Ik schreef mij in bij de KvK, deelde mijn verhaal, sprak mijn netwerk aan en trok vaak de stoute schoenen aan. Mijn agenda liep snel vol. En toen, gingen we op slot als land, corona..
Mijn agenda was ineens leeg en regelmatig kreeg ik het advies weer in loondienst te gaan. Maar ik geloofde in mijn bedrijf én in de waarde van de externe vertrouwenspersoon. Dus ging ik door.

Mijn bedrijf groeit met de dag, in opdrachtgevers, samenwerkingen, collega’s en kennis, maar belangrijker: ik groei mee. Als vrouw, ondernemer en vertrouwenspersoon. Ik ontdek nog steeds valkuilen en maak fouten. Gelukkig maar. Want ontwikkeling betekent voor mij ook durven kijken naar mijn eigen aandeel en bedenken wat ik een volgende keer anders kan doen.

Daar ligt voor mij ook een deel van het antwoord op de vraag waarom ik eerst genomineerd werd en vervolgens Vertrouwenspersoon van het Jaar mocht worden. Dit heb ik te danken aan opdrachtgevers, samenwerkingen, collega’s, oud cursisten. ‘Het waren zoveel inzendingen dat het net een campagne leek’, wauw.

Ik geloof in goed ondernemerschap én integer ondernemen. Doen wat je zegt, eerlijk zijn over wat je wel en niet kunt betekenen en kwaliteit leveren. Samen met mijn collega’s draag ik die visie iedere dag uit. Tevreden opdrachtgevers en samenwerkingspartners vertelden ons verhaal verder, hun ervaring. Zo groeide mijn bedrijf mede door iets wat je niet kunt inkopen: mond-tot-mondreclame en vertrouwen.

Als ik één ding wil meegeven aan mijn ondernemende collega vertrouwenspersonen: Blijf geloven in jezelf, want jij bent uniek!

Dit jaar mocht ik de titel Vertrouwenspersoon van het Jaar 2026 ontvangen en het stokje overnemen van een sterke vrouw, een goede ondernemer, Renate Tetteroo.

Mijn kinderen wilden weten wat er op het congres zou gebeuren. Vooral mijn oudste dochter leefde enorm mee. Ik beloofde haar het moment te laten vastleggen en vroeg mensen in de zaal mij op het podium te filmen. Achteraf ontving ik van tientallen mensen filmpjes vanuit allerlei plekken in de zaal. Daardoor kon mijn dochter alsnog zien wat mama daar had meegemaakt. Dat zoveel mensen die moeite namen, waardeer ik enorm.

Op de terugweg kwam alles eruit. Ik heb in de auto gehuild én keihard meegezongen met de muziek. En toen kwam ik thuis..

Mijn man stond met onze jongste dochter van 9 maanden in zijn armen, onze dochter van twee kwam aanrennen, mijn zoon van acht vloog om mij heen en mijn oudste dochter van tien sprong zo enthousiast op mij af dat we met z’n drieën op de grond belandden. Mijn man gaf mij een kus op mijn voorhoofd en feliciteerde me.

Ik dacht dat het mooiste moment van de dag vanmiddag was geweest op het podium, met die bokaal in mijn handen. Maar nee, dat was dit moment, op de vloer in de hal, met onze kinderen in mijn armen.

Mijn zoon vertelde later op school: “Mijn moeder is de vertrouwelijkste persoon op aarde.” Volgens mijn oudste dochter was ik “de meest vertrouwde persoon van Nederland.”

De weken daarna ontving ik tientallen kaarten, taarten, bossen bloemen, van opdrachtgevers, samenwerkingspartners, collega’s, vrienden en familie. Zo dankbaar! Onze eettafel stond uiteindelijk zo vol met vazen dat we er met ons gezin van zes niet meer konden eten. Gelukkig hebben we een overkapte veranda en hebben we daar genoten van de tafelmomenten.

Waarom vertel ik dit? Omdat ik niet alleen ondernemer, opleider of vertrouwenspersoon ben. Ik ben ook partner en moeder. En heel stiekem zijn dat mijn allermooiste rollen.

De komende maanden wil ik niet vertellen hoe het moet. Ik wil ervaringen delen, vragen stellen en eerlijk zijn over onze valkuilen. Over samenwerken, kaders, hoofdtaken, integriteit én onszelf als vertrouwenspersoon.

Ik kijk er ontzettend naar uit om dit jaar samen met jullie aan te gaan.